Komentarz biblijny na Niedzielę 18 maja 2025

Rozdział 13 Ewangelii Jana, który stanowi najbliższy kontekst dzisiejszej perykopy, otwiera drugą wielką część czwartej Ewangelii zwaną „Księgą Chwały” (J 13 – 20) a obejmującą opis Paschy Jezusa. Jej ogólna kompozycja przedstawia się następująco:
Ostatnia wieczerza [13 – 17]Męka [18 – 19]Dzień zmartwychwstania [20,1-29]
Pierwsze zakończenie Ewangelii [20,30-31]

Pierwsza sekcja tej „księgi” (13-17) zawiera opis ostatniej wieczerzy, mowę pożegnalną oraz modlitwę arcykapłańską Jezusa. Nietrudno określić strukturę dzisiejszej perykopy, która jest w całości krótką mową Jezusa adresowaną do Jego uczniów:
31-32: wywyższenie Jezusa w chwale;
33: odejście Jezusa;
34-35: nowe przykazanie miłości

w. 31. Po jego [Judasza] wyjściu rzekł Jezus: «Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony.

Judasz opanowany przez diabła, który zamieszkał w jego wnętrzu (por. w. 27), opuszcza wspólnotę uczniów Jezusa i wychodzi w noc. Symbolizuje ona królestwo ciemności, które go ogarnie i postawi po stronie wrogów Jezusa (18,3-5). Niebawem Judasz powróci z żołnierzami, którzy aresztują Jezusa i poprowadzą na mękę.
Właśnie w tym momencie Jezus zwraca się do pozostałych uczniów z uroczystym oświadczeniem, że oto „teraz” nadeszła Jego godzina i że ta godzina – ciemna i budząca grozę – stanie się czasem chwały i wywyższenia. 
Aż pięciokrotnie pojawia się w dwóch kolejnych wersetach wyrażenie doxazein – „otoczyć chwałą”. Jest to temat dominujący w całej „Księdze Chwały” (J 13-20). Chodzi tu o widzialną manifestację Boga poprzez czyny pełne mocy. Dokonuje się ona „w Synu Człowieczym” tj. w osobie i działaniu Jezusa – w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. W ten sposób Jezus ukaże światu chwałę Boga! 
Jezus zostanie wywyższony na krzyżu, na podobieństwo węża miedzianego wywyższonego przez Mojżesza na pustyni, aby każdy, kto uwierzy w Jezusa, został zbawiony i miał życie wieczne. W ten sposób zostanie ukazana światu w sposób skuteczny bezwarunkowa i bezinteresowna miłość Boga do ludzi, miłość większa i mocniejsza niż grzech (por. J 3,14-17). Jezus na krzyżu zamanifestuje wobec świata swoje boskie „Ja jestem” (por. 8,28) i przyciągnie wszystkich do siebie (por. 12,32).

w. 32. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy.

 Objawienie chwały Ojca dokona się w sposób maksymalny w godzinie męki i śmierci, która właśnie nadeszła. Odpowiedzią Ojca na posłuszeństwo i miłość Syna będzie z kolei wywyższenie i objawienie Jego boskiego majestatu w zmartwychwstaniu.
Interesujące jest zestawienie obok siebie wypowiedzi mówiących o wywyższeniu Syna Człowieczego jako o czymś już dokonanym (w. 31) a równocześnie mającym nastąpić w przyszłości (w. 32; por. 12,28). Czas dokonany obejmuje tu mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa rozumiane jako jeden akt ofiary odkupieńczej, który się właśnie rozpoczął. Czas przyszły zaś wskazuje na chwałę, jaką Jezus otrzyma w domu Ojca (por. 17,5).

w. 33. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale – jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię – dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie.

Jezus zwraca się do swoich uczniów zdrobniałym teknía – „kochane dzieci”, traktując ich jak swoją najbliższą rodzinę (por. Mk 10,24). Podczas wieczerzy paschalnej spełnia wobec uczniów funkcję ojca rodziny, którego zadaniem jest objaśniać dzieciom sens tego, w czym uczestniczą. Równocześnie jest to wieczerza pożegnalna, w czasie której Jezus w serdecznych słowach przekazuje im swój testament, ostatnie, najważniejsze przesłanie. 
Mówiąc o swoim odejściu Jezus ma na myśli bliską mękę, poprzez którą dokona się Jego wywyższenie i przejście z tego świata do Ojca (por. 13,1).
Uczniowie nie są w stanie pójść za Jezusem, ale wkrótce Jezus i Ojciec przyjdą do nich, aby w nich zamieszkać! (por. 14,23) Podobne słowa („będziecie Mnie szukać…, tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie”) Jezus skierował wcześniej do Żydów (8,21nn) ostrzegając ich, że uparte trwanie w grzechu niewiary może im uniemożliwić naśladowanie Go i doprowadzić ich do ostatecznej śmierci w oddzieleniu od Boga. Słowa Jezusa wypowiedziane teraz do Jego uczniów i przyjaciół są natomiast obietnicą, że choć nie mogą obecnie podążyć za Nim, to później – po Jego zmartwychwstaniu – będą mogli naśladować Go w Jego posłuszeństwie Ojcu aż do końca, w śmierci i w chwale.
Przede wszystkim Piotr, po doświadczeniu kryzysu i upadku w godzinie męki Jezusa, powróci na drogę uczniostwa i idąc wiernie za zmartwychwstałym Panem „otoczy chwałą” (gr. doxasei) Boga przez swoją męczeńską śmierć – tak jak Jezus (por. (por. 13,36; 21,18n). Jego wiara i miłość – teraz jeszcze niedoskonałe i kruche – osiągną dojrzałość i moc potrzebne do złożenia najwyższego świadectwa. 

w. 34. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.
W godzinie swojego odejścia Jezus zostawia uczniom swój testament. Jest nim przykazanie miłości, której miarą jest miłość Jezusa posuwająca się aż do najwyższej próby krzyża i do całkowitego daru z siebie samego (por. 13,1). Wyrażenie „tak jak” (gr. kathōs) wskazuje tu na miłość Jezusa nie tylko jako na wzorzec do naśladowania, ale również jako na źródło i fundament miłości braterskiej między uczniami, która ma być znakiem Jego obecności wśród nich. Miłość ofiarna, nie szukająca siebie, posuwająca się aż do ofiarowania siebie za braci (agápē), możliwa jest tylko wówczas, gdy uczniowie trwają w miłości Jezusa i Boga Ojca (por. 1J 2,6; 3,23n; J 15,8-10).
Zawierając z uczniami Nowe Przymierze w swojej krwi (por. Mk 14,24; Hbr 9,14-15) Jezus przekazuje uczniom nowe przykazanie miłości jako warunek trwania w tym Przymierzu.

w. 35. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali»

. Dosłownie: „jeśli miłość macie ku sobie nawzajem”. Użyty w tym zdaniu czas teraźniejszy  podkreśla, że miłość, o jakiej mówi Jezus, to nie chwilowy poryw ale trwała postawa, która stanie się skutecznym świadectwem dla świata, o ile będzie widoczna nieustannie, przez długi czas.
Cud wspólnoty czyli miłość Jezusa objawiająca się wobec świata w relacjach między Jego uczniami, będzie skutecznym znakiem dla wszystkich pozostających poza Kościołem. Jedność między chrześcijanami ma być świadectwem, które doprowadzi niewierzący świat do uznania w Jezusie Syna Bożego posłanego przez Ojca dla zbawienia wszystkich (por. 17,20-26). Ma ona być znakiem obecności Jezusa wśród wierzących w oczekiwaniu na Jego przyjście w dniu ostatnim.